zondag 13 september 2015

Vluchtelingen...

In mijn klas heb ik er een aantal:
Uit Iran, Irak, Afghanistan, Eritrea, Somalië, Soedan,...
Stuk voor stuk lieve, hoopvolle mensen die hier in Zeeuws-Vlaanderen ( of all places) een veilige en betere plek denken te vinden.

Er is een jongeman die in Eritrea bij zijn vader en broer woonde , in een verlaten dorp, met niks, die elke dag zelf hun brood bakten, en " iedereen deed  zo"... Omdat er in de verste verte geen winkel was. Ik heb een foto gezien. Een soort zandplek met wat hutten.

Een echtpaar uit Teheran met een dochtertje van 16 maanden.  Hoogopgeleide mensen, allebei, snakkend naar werk en een ruimer inkomen. Want waar ze vandaan kwamen hadden ze het heel goed.

Een meisje van 22, ook uit Iran, hier getrouwd, maar met een stinkend rijke vader die af en toe met zijn vrouw en zoon overkomen voor drie maanden, en die zijn vrouw en kids op een Cruiseje Middellandse Zee trakteert. Ze hadden geen  bootvluchtelingen opgepikt, maar wel het is natuurlijk wel een doordenkertje over het woord: " boot-vluchteling".

Dan hebben we een jongeman uit Soedan, die zich de pleuris werkt in de horeca, en alle zeilen bij moet zetten om van zijn minimale salaris rond te komen en moet oppassen niet in de schulden te geraken.

Ik kan zo nog even doorgaan, en misschien doe ik dat een ander keertje ook wel.

Maar wat me deze week opviel was hun gesprek over Nederland.
Nederland was het beste land waar je als vluchteling terecht kon komen!
En dat beaamden ze allemaal.
De persoon die dat zei had vrienden en familie in landen als Noorwegen, VS, Canada, Duitsland, België en Frankrijk.
Hij had voor zichzelf , in gesprek met hen, uit die andere landen, vergeleken en de conclusie getrokken.

En ergens voelde ik me trots.
Trots op Nederland en het Nederlandse systeem, op Scalda, op ons!

1 opmerking:

Bertiebo zei

Ja, soms gaat het goed. Ik ben soms ook trots. Maar niet altijd hoor, lang niet altijd, als je soms leest wat er gezegd wordt.