maandag 2 mei 2022

Eindelijk weer eentje

 Het heeft best even geduurd maar hier is er weer een: een glas- in- loodraam in mooie paars-rozetinten. 

Nog niet helemaal af - hij wacht nog op een mooie omlijsting - maar “ konnie wachten” ;-)

De afmetingen zijn 37 x 49 cm.




zaterdag 9 april 2022

Bloemetjes

 Van deze mooie bloemen ( gekregen van mijn kids)  geniet ik al de hele week. 

Het is alsof ze uitgezocht zijn voor het schilderij erachter!

Zo kleurig en fleurig, ik word er helemaal blij van!




vrijdag 1 april 2022

Kunst (3)

 (vervolg van 31 maart)

Toch was het voor mij niet genoeg.
Om je echt kunstenaar te mogen noemen, moest je in mijn ogen minstens op de kunstacademie hebben gezeten en liefst cum laude geslaagd zijn.

Toen ik in 1998 op een kunstmarkt de glazenier Marcel Vlaminck ontmoette, heb ik meteen een afspraak gemaakt. Hij zou me de tiffany-techniek leren.
En zo geschiedde, al was het gepruts met dat kleefband niet helemaal mijn ding.
Toen Marcel me enkele jaren later belde omdat er een opleiding tot kunstglazenier (glas-in-lood en brandschilderen) zou starten aan het KMO in Brugge, heb ik me meteen enthousiast aangemeld.

Twee jaar lang ging ik wekelijks op vrijdagavond naar de les.
Ik vond het het leukste en boeiendste wat ik ooit heb gedaan.
Mijn examenstukken werden met een 9,1 door de examencommissie gewaardeerd.
Ik moest alleen nog meer gaan “spelen met het lood”, gaf de commissievoorzitter me mee.

Een gebrandschilderd raam van Joep Nicolas

Ook mijn werkstuk over de Limburgse glazenier Joep Nicolas was oké.
Ik ontving een diploma en toen was ik ineens kunstglazenier ofwel glaskunstenares!
En eindelijk klopte dat een beetje voor mijn gevoel.

Ik heb in die tijd veel glasramen gemaakt. Ik voelde me erg geïnspireerd en maakte dingen die ik mocht exposeren in de buurt.
O.a. in het Zwinmuseum in Cadzand en in een hotel in Nieuwvliet.
De expositie in 2003 in Het Belfort van Sluis reken ik tot een hoogtepunt, want daar moest je werk eerst beoordeeld worden door een commissie en je kwam er niet zomaar doorheen.
Daarna exposeerde ik nog eenmaal in Westdorpe en toen was het voor een lange tijd klaar.

Ik kan nog dagen schrijven over wat de kunst verder in mijn leven heeft betekend.
De jaren met partner A. zijn op dat gebied heel verrijkend geweest:
Nooit in mijn leven heb ik zoveel mooie dingen gezien als in de tijd dat we samen waren.
In het Louvre, Centre Pompidou (mijn favoriet), Musée de Ville, in Parijs.
Het Picassomuseum in Barcelona, allerlei musea in Italië: in Rome, Florence, Lucca, Rovereto en tenslotte Amsterdam en Amstelveen niet te vergeten.
Ook zijn we een paar keer naar Glasrijk Tubbergen geweest.
Prachtig allemaal!

Dit is de  wand die ik in de galerie in Terneuzen heb gevuld met glas, aquarel, hangers en @zovandatjes


En dan ga ik nu, eindelijk, na lange tijd weer een stapje naar buiten zetten.
Galerie Kun-ST-art in Terneuzen: Here I come!

 


donderdag 31 maart 2022

Kunst (2)

Hierbij het tweede deel van mijn herinneringen aan kunst in mijn persoonlijk leven en hoe het allemaal zo gekomen is. 

Goddank was ik al in de tweede klas van de HBS overgestapt naar de MMS.

Ik was nl. niet goed in meetkunde en natuurkunde. Overigens wel in algebra, maar dat wilde zelfs wiskundeleraar Pieters niet geloven. Vandaar dus het advies om na de kerstvakantie de talenrichting van de MMS op te gaan.
Het paste ook veel beter bij me, en in de vierde en vijfde klas van die opleiding kregen wij een uur per week kunstgeschiedenis. Een heerlijk vak! Achteraf mijn absolute lievelingsvak.
Leraar Backerra (de vader van klasgenote Juul) wist heel veel, had heel veel dia’s om te tonen en maakte in die twee laatste schooljaren in Oostburg een heuse reis door de tijd van de kunsten. Hij liet heel veel mooie werken zien, leerde ons over de 
schilder-, beeldhouw- en bouwkunst en wees op details, legde verbanden en plaatste de werken in de tijd.

Mijn liefde voor de kunst is toen niet geboren (die was er onbewust al) maar hij is wel enorm aangewakkerd en uitgegroeid.
Ook was het fijn dat kunstgeschiedenis geen examenvak was, je hoefde er niks voor te leren.
Alleen maar kijken en luisteren en het mooie en bijzondere tot je nemen.

Toen ik in 1969 op de PA terecht kwam hadden we opnieuw een goede geschiedenisleraar, de heer Visser. Magere man met een kalend hoofd en toch immer te lang haar en een ringbaardje. Hij kon behoorlijk driftig worden, werd door velen gezien als erg communistisch maar dat was wel goed in die tijd; althans, dat vond ik als student van eind zestiger jaren toch.
Hij kon prachtig vertellen en ook hij wist heel veel van kunst af. Bij hem in de klas heb ik eveneens veel geleerd, in het bijzonder over de moderne kunst van na 1880.
Impressionisme, Expressionisme, Kubisme, Jugendstil en Art Nouveau, De Stijl…ach,… en trouwens ook heel veel over de Middeleeuwen en de Renaissance, herinner ik me nu weer.


De Impressionistische schilder Claude Monet is heel lang mijn favoriete schilder geweest. Dit schilderij  De waterlelies heb ik in National Gallery "in het echt" gezien toen we in 1968 in Londen op schoolreis waren.

                                                        ***********

Vele jaren later ben ik zelf gaan schilderen met aquarelverf.
Ik leerde de technische beginselen van een vriendin die lerares was geweest aan de Kunstschool van Warschau en ik heb met het materiaal en de techniek mijn eigen ding gedaan.

In die tijd – het waren de jaren negentig - kreeg ik veel voor mijn kiezen. Na mijn scheiding was er veel pijn en verdriet; tevens kwamen er allerlei oude dingen boven.
Dat alles moest verwerkt worden (getransformeerd zouden psychologen zeggen) en dat deed ik in mijn schilderijen met waterverf en acryl.
En… ineens was ik kunstenares! Niet dat ik me zo voelde hoor, helemaal niet, maar mensen vonden mijn werk vaak mooi en apart en raadden me aan om het te exposeren en zo mogelijk te verkopen.
En op kleine schaal lukte dat nog ook!

(wordt vervolgd)

woensdag 30 maart 2022

Kunst

 

Maritza bedacht het schrijfthema voor deze week  en dat is KUNST, 
Het bracht me ertoe om eens na te denken over hoe kunst in mijn leven is gekomen.
Het werd nogal een epistel, dus vandaar dat ik het hier in delen plaats.

De naam Rembrandt hoorde ik voor het eerst op straat in IJzendijke, als lagereschoolmeisje.
Iemand vroeg me op straat! of ik Rembrandt kende en of ik van De Nachtwacht wist.
Nou zei die naam mij anno 1960 helemaal niets, ik wist niet wat kunst was, kende zelfs het wóórd museum niet en ik associeerde Rembrandt dan ook vooral met “brand”.
En brand kende ik dan weer wel, want er was in IJzendijke een hele grote uitslaande  brand geweest: het frietkot van De Looze annex de kruidenierswinkel waren op een nacht helemaal afgebrand. Ik herinner me de vreselijke hoge vlammen, de brandweer, de toeloop van mensen uit het hele dorp net na middernacht, de schrik van iedereen en de sensatie.
Iedereen was uitgelopen.
Hun buren (o.a. de schoenwinkel van Impens) waren heel bang geweest dat de brand naar hun magazijn vol brandbare leren schoenen zou overslaan, vertelde dochter Regien mij later.
Het was een drama voor de familie De Looze: voor Walter en Paula, Theo, de vader en moeder, ze hadden veel verdriet … maar het moet gezegd worden dat ze later alles weer keurig hebben opgebouwd.

Toen ik dus hoorde dat Rembrandt een kunstenaar was en prachtige schilderijen maakte, dacht ik wel meteen: Wat een slechte naam voor een kunstschilder, alsof zijn kunstwerken gedoemd waren in de fik te vliegen. En dan ook nog Rem.. de rem erop… nee, als nomen est omen hier werkte, vond ik het maar niets.

Later, toen ik in 2MMS zat, vertelde leraar Nederlands Huub Storm (haha nog nooit zo’n kalm iemand meegemaakt, zwart lang haar en zwarte baard, donkere bril, beetje sloffen op zijn sandalen, beetje niks… nóg een nomen est geen omen) over Het Joodse bruidje van Rembrandt in het Rijksmuseum.
Het was het mooiste wat hij in de schilderkunst kende, vertelde hij onze klas.
En hij vertelde over het lieve, serene, beschermende, zachte en oprechte tussen deze geschilderde man en vrouw.
Ik moet er nog altijd aan denken als dat schilderij ergens voorbijkomt.
En zo was Rembrandt dus de allereerste schilder die ik kende en bewonderde. (wordt vervolgd)

dinsdag 22 maart 2022

Bijna... expositie

De uitdaging voor Maritza en mij was deze week om te schrijven over "Bijna".
Ikzelf vroeg me af of je bijna nou jammer of gelukkig moet vinden...
Het blijkt het allebei te kunnen zijn, maar dat wisten jullie natuurlijk allang.
Ik had onze stukjes hier ook bijna geplaatst, maar doe het nog even niet, haha, want er is nog meer te melden...
Wel geef ik een kleine bloemlezing:

Moet je blij zijn als je vrijwel je diploma hebt gehaald, maar op een half puntje bent gezakt? “Nou mam, ik had het wél bijná!”

Of als je in de keuken bent, eieren kookt en/of een cake bakt en het is nagenoeg klaar en de bel gaat en je wordt aan de deur opgehouden ... ja… het was bijna goed maar nu gooi je de groene eieren en zwartgeblakerde cake dan toch maar weg.
Jammer, bijna gelukt.

“Bibi had het vogeltje bijna te pakken.”
Nou ja, dit is typisch een voorbeeld van gelukkig voor de koolmees en jammer voor de poes.

En uit Maritza's bijdrage:

- De trein voor je neus weg zien rijden. Je had hem bijna gehaald.

- Heb je honger als een paard, is het eten bijna klaar.

Verder heeft ze - echt superleuk -  allerlei foto's opgezocht met bijna-dingen, zoals een slapende Matthijs die bijna wakker was gebleven.  En van Luca in zijn pietenpak omdat het toen bijna Sinterklaas was.  De leukste bewaar ik echter nog even voor een ander moment, want....

.....nu even heel wat anders:

Ik ga bijna exposeren.
Morgen breng ik mijn spulletjes naar Galerie Kun-ST-art op de Markt in Terneuzen.
Ik mag daar een wand vullen met glaswerk, Zo-van-datjes, aquarellen, enz.
Daar zullen ze voor een week of 8 te zien en te koop zijn....

..ehm....ping,ping...

UPDATE:

Ik GING BIJNA morgen exposeren, want terwijl ik deze blog schrijf krijg ik een appje van de galeriehoudster dat niet alleen zij, maar nu ook haar zoon - die morgen de honneurs zou waarnemen - naar alle waarschijnlijkheid corona heeft.
Het feestje wordt dus nog even uitgesteld tot volgende week.
Heb ik alle tijd om op mijn gemak alles verder in te pakken.
Jammer of gelukkig?
Ik denk het eerste.