donderdag 10 juni 2021

Amy en Rody, Sietse en Lieke


Matroos Rody is weer samen met zusje Amy. Dat betekent dat ik nu het hele pakket heb leeggehaakt.

En zoals ik al zei, het is een verslavende bezigheid. Dat blijkt ook wel, want ik heb het volgende pakketje al besteld en in huis. Ilse Scheffer heeft de patronen ontworpen en de pakketten samengesteld. Ik zeg het opnieuw, want ere wie ere toekomt.

En over pakketten en broertje en zusje gesproken: Ook de Legopakketten zijn nog steeds helemaal favoriet bij de kleinkinderen.  Afgelopen woensdagmiddag zijn Lieke en Sietse er heerlijk mee bezig geweest.






 

donderdag 3 juni 2021

De “ schwunste” tiid

Half mei tot half juni: “ t is de schwunste tiit vant jaor “ zei mijn oma Hoofdplaat altijd. Ik moet ieder jaar aan die woorden denken, als ik buiten ben. Het is ook echt waar. Zoveel soorten groen zijn er dan te zien.  En bloeiende bermen en blauwe luchten. (Nou ja, die niet altijd maar het allitereert wel lekker.) En nu ik mijn nieuwe fiets heb geniet ik er opnieuw en nog meer dan anders van. Deze plaatjes kwam ik tegen toen ik gisteravond nog even een rondje deed, door de polder richting Zuidzande. Tussen al dat verschillende groen ineens dat oranjegekleurde veld: prachtig. Ik kon door de afstand helaas niet onderscheiden om welke bloemen het ging. Ik dacht aan afrikaantjes of en aan goudsbloemen. Wat denken jullie?









woensdag 2 juni 2021

De kraan in de badkamer

Normaal is dit mijn uitzicht op de kraan in de badkamer. 


Vrij normaal lijkt me.

Vanochtend werd het wat grootser aangepakt. Dit zag ik vanuit mijn badkamerraam:




Achter mijn normaal zeer rustig achtertuintje was gisteravond al een gevaarte geplaatst. Ik wist ervan hoor, de buren waren het komen vertellen. Er moest geklust worden aan de dakgoot en aangezien ze geen achterom hebben, zou een grote hijskraan uitkomst gaan bieden.

Het werd spannend: twee mannen in een  bakje dat langzaam omhooggehesen werd, het gaf een spectaculair uitzicht: ik waande me even in de Efteling. En dat alles zowat boven mijn eigen tuin. Ik móest het gewoon even vastleggen.

Al kon dat ik niet te lang gluren, want zoals ik de mannen in het bakje zag, zo konden zij mij zien. En zij waren keurig gekleed, maar ik moest nog douchen en mijn haren wassen. Ik ben zo ver mogelijk in het douchehoekje weggekropen en daarna zo snel ik kon in de handdoeken de badkamer uitgerend. Al vermoed ik dat dat geeneens nodig was, zo geconcentreerd waren de mannen op hun positie in het “reuzenrad”.










Daarna moest er geklust worden aan de lekkende goot. Letterlijk met een kraan in de weer  tegen het hemelwater! En  zo werd ook in bredere zin de cirkel rond: het water dat gereguleerd wordt door de kraan. 


dinsdag 1 juni 2021

Rody en mijn knie

 En dit is Rody. Voorlopig nog even alleen, maar zus Amy komt eraan.

Opnieuw afkomstig uit een haakpakket met patronen die ontworpen zijn door Ilse Scheffer.

Zoals ik al zei, het is verslavend om deze beesten te maken. Temeer omdat ze zoveel succes oogsten dat ik ze al kwijt ben voordat ze klaar zijn.

Maar zoals het met al mijn “verslavingen” al is gegaan: op een goede dag stop ik daar weer mee en stort me volop op iets anders.  Wat? Dat zien we dan wel weer. Maar  “ de fiets” zou een serieuze opvolger kunnen worden.

Hoewel ik - en dat is echt heel erg vervelend - gisteravond al zittend in de tuin en totaal onverwacht mijn knie verdraaide en niet meer op mijn rechterbeen kon staan. Echt helemaal niet meer. Uit arren moede ben ik maar op bed gaan liggen en samen met een goede zalf  en een homeopathisch middel hielp dat gelukkig goed. Vanochtend kon ik weer normaal staan en voorzichtig lopen zonder pijn. Gek hoor. Hopelijk was het eenmalig. Want mijn after-Corona-weegschaal geeft aan dat ik nu toch écht in de bewegingsmodus moet schieten. En dan helpt een weerspannige knie natuurlijk niet.




maandag 31 mei 2021

Oud en nieuw, de daad bij het woord

 Ik was best al lang van plan om mijn oude fiets in te ruilen voor een e- bike, maar het kwam er maar niet van. Eigenlijk vooral omdat ik mijn fiets niet vaak gebruik: ik wandel of neem de auto. Toch hebben mij de laatste jaren veel mensen aangeraden om een elektrische fiets te nemen. En na dat gesprek bij de kassa van vorige week, ( je weet wel, van die dikke kont) en vooral, met mooie lentedagen en de zomer in het vooruitzicht,  moest het er maar eens van komen. Afgelopen vrijdagmiddag ben ik naar de Bike store gegaan en ‘s avonds werd hij netjes afgeleverd.  Gisteren ging ik voor het eerst op pad. Het was sowieso een feestelijke dag, want mijn moedertje werd 91 jaar! Mooie gelegenheid dus om de nieuwe bike samen met haar respectabele leeftijd te vieren. En dat hebben we gedaan. Met cadeaus. Met taart. 


Met gezelligheid. Niet de hele bups samen maar in kleine groepjes, Corona-proof dus.

En om te bewijzen dat het echt waar is, van de fiets, hierbij mijn oude en het nieuwe exemplaar.



Mijn oude fiets. Dat wordt een weggevertje denk ik, want hij doet het nog prima. 

Overigens nog wel een akkefietje gehad op de heenweg: ik moest bij een rotonde afstappen voor auto’s. Ik remde net op tijd, maar toen ik terug wilde opstappen, bleek mijn jack over het zadel muurvast te zitten. Ik kon me van geen kanten meer bewegen, laat staan opstappen en de fiets in gang zetten. En laten er op dat moment zeker zes auto s van beide kanten komen die me galant, een voor een voor wilden laten gaan.... Pas toen ik de tegenwoordigheid van geest kreeg om mijn jas open te ritsen kreeg ik weer adem en kon ik weer bewegen. De auto’s waren ondertussen gelukkig verdwenen. Enfin, weer wat geleerd, voortaan korte jasjes aan op de fiets!

Maar lékker dat ik gefietst heb!



Hier samen met mijn jarige moeder op de bank, onder het wakend oog van opa Marius.

vrijdag 28 mei 2021

Het achterste van de kassa

Achter mij bij de Jumbo-kassa stond een wat oudere dame, althans dat neem ik aan omdat er boven haar mondkapje kortgeknipt grijs haar, een bril en rimpels te zien waren. Ze vroeg aan de jonge caissière die ze blijkbaar kende, hoe het werk aan de kassa haar beviel. Terwijl ik mijn boodschappen inpakte en betaalde bleven zij in gesprek. Het beviel haar wel, dat kassawerk, al had ze ‘s avonds wel last van haar ene schouder. En O ja, van al dat zitten kreeg ze wel een dikke kont..., zei ze twee keer. “Oh,...een dikke kont, dat is niet erg,” reageerde de grijze mevrouw, “ Dat is juist mooi! ... Dat kan heel mooi zijn hoor, een dikke kont,” herhaalde ze nog eens.  ”Als hij maar niet sláp wordt, want dat is minder.” De caissière keek haar niet begrijpend aan. Ze had daar duidelijk nog geen last van.  Ik keek achterom en moest lachen.  Het meisje wist duidelijk (nog) niet waar ze het over had.  De vrouw knipoogde naar mij. Wij wel. Ik besloot ter plekke wat vaker de fiets te pakken.

dinsdag 25 mei 2021

En nog een paar....

 Op verzoek voor een verjaardag heb ik nog twee hondjes gehaakt. Dat zijn er in totaal al acht van ditzelfde patroontje. Ik heb ze denk ik nu wel in alle kleuren van de regenboog: rozerood, oranje, geel, groen, lichtblauw en lilapaars. Ik denk dat dit voorlopig wel de laatste zullen zijn, alhoewel, je weet het nooit, want ze blijken erg in de smaak te vallen bij jong en oud.

Ook heb ik weer een Funny Bunny klaar, dit keer is het Thijs. Weer uit een pakket dat samengesteld is door Ilse  Scheffer, en ja, die heeft meteen een nieuwe bestemming gevonden bij Luca. Het is ook weer een schattig beestje! Echt leuk om te maken.